بخش الوار گرمسیری اندیمشک

آخرین مطالب

امکانات وب

بخش الوار گرمسیری اندیمشک

معرفی بخش الوار گرمسیری بالاگریوه /تصاویر

سایت تژگاه: قديمي ترين آثار باستاني بخش الوار كه مربوط به عصر غارنشيني است را مي توان در چند كيلومتري توقفگاهي به نام سر پله كه ميان دو ايستگاه قطار (گل محك و بالارود) ميباشد ملاحظه كرد. گمان مي رود كه ساكنان اصلي عصر غارنشيني در اين منطقه كاسيت ها، اقوام بومي لرستان بوده اند كه در حدود چهارهزار سال پيش با توجه به شكارهاي كوهي فراوان و چشمه هاي متعدد در اين منطقه زندگي مي كرده اند

نقشه بخش الوار گرمسیری

الوار گرمسيري يكي از بخشهاي دو گانه شهرستان انديمشك است. اين بخش در منتهي اليه شمالي استان خوزستان قرار گرفته، و از شمال به بخشهاي مركزي (ملاوي شهرستان پل دختر ) و بخش پاپي (شهرستان خرم آباد ) و از جنوب به بخشهاي حومه (مركزي شهرستان انديمشك ) سردشت (شهرستان دزفول ) از شرق به بخش رزه و ماهرو (شهرستان اليگودرز) و از غرب به بخش مركزي (ملاوي) محدود است. ( فرهنگ آباديها، 69 ). اين بخش از دو دهستان به نامهاي قيلاب و مازو كه نام خود را از آباديهاي مركزي ناحيه گرفته اند با مركزيت شهر جديدالتاسيس حسينيه ( كه تا پيش از اين يكي از دهستانهاي سه گانه انديمشك در بخش الوار گرمسيري بود ) تشكيل شده است. (سازمان تقسيمات كشوري...22) الوار گرمسيري در اصطلاح به معناي لرهاي گرمسيري گفته مي شود كه در گرمسير ترين نقطه لرستان(جنوب استان) زندگي مي كنند. نام قبلي بخش الوار گرمسيري بالاگريوه بوده، پشتكوه به دو منطقه فرعي، يكي ميان رود كشكان و آب دز موسوم به بالاگريوه و ديگري واقع در شمال غرب كشكان يا پشتكوه اصلي تقسيم مي شود. بالاگريوه منطقه صعب العبور و كم جمعيت و متشكل از پشته هاي سنگ آهكي تند و مرتفع است كه دره هاي تنگ و انباشته از تپه هاي ماسه سنگ و سنگ گچ اين پشته ها را از هم مجزا مي كند رودخانه سزار و دز در حد شرقي بالاگريوه جاري است. اين خط، حد ميان به اصطلاح لر فيلي كه پاپي هم بخشي از آن است و لر بختياري به شمار مي رود. منطقه مركزي بالاگريوه از شمال كوه كلا تا دشتهاي مرتفع واقع در حد ناحية پايين تر امتداد دارد. ارتفاع كوههاي ممكن است به 2000 متر و قله ها به 2500 برسد. دره ها و دامنه كوهها پوشيده از بيشه و تا اندازه اي جنگل بلوط است و در دره هاي پايين تر هم مي توان بوستانها و چمن زارها خودرو وسيعي مشاهده كرد.

لايه هاي زمين شناختي كه در جهت شرق به غرب ممتد است و به سمت جنوب شيب پيدا مي كند، تقريباً در كوه تنگوان هم سطح افق مي شود. استپ علفي با تعدادي بيشه و رودخانه و جويبار با حاشية پوشيده از ني بوريا، بيشترين پوشش گياهي اين منطقه را تشكيل مي دهد. در بالاگريوه شواهد باستان شناختي از وجود جمعيت اسكان يافته و كاملاً متشكلي در عهد هخامنشي، اشكاني، ساسانيان و ادوار اوليه اسلامي حكايت مي كند كه مغولان در سدة چهاردهم ميلادي بسياري از شهرها و سيستمهاي آب رساني آن را ويران كردند. احتمالاً آبادي هاي نو سنگي متقدم در دره هاي ميان كوهي و دامنة كوهستانها در بخش الوار گرمسيري (بالاگريوه) وجود داشته باشد كه به هزارة هفتم و يا اوايل هزاره ششم پيش از ميلاد تعلق دارد. ساكنان اين آبادي ها معيشت خود را از شكار، ماهيگيري، جمع آوري غذا، پرورش دام و كشاورزي تامين مي كرده اند. احتمالاً غالب اين فعاليتها در محدودة نزديك آبادي ها در اواخر هزارة چهارم پيش از ميلاد از ميان رفته است از هزاره سوم پيش از ميلاد نيز شواهد زيادي در دست نيست. علت ترك اين آبادي ها مشخص نيست احتمال دارد افت جزيي در درجه حرارت هوا همراه با شوري فزاينده دشتها بزرگ، آبياري كشاورزي را كه اقتصاد بسياري از اين، آبادي ها به آن متكي بوده مختل كرده است. احتمالاً كم شدن جمعيت در بالاگريوه در اين مدت با افزايش چشمگير تراكم جمعيت و با تاسيس مراكز شهري بزرگ در خوزستان و بين النهرين سفلي مقارن بوده است.

در خلال هزاره دوم و اول پيش از ميلاد بار ديگر آبادي ها و شهرهاي دائمي در منطقه بالاگريوه پديدار شد. از اين به بعد وجود سكونتگاههاي دورة اشكاني و ساساني با سيستم آبياري قنات و مزارع مسطح حكايت از يك جامعة متشكل و غني در بالاگريوه دارد. به نظر مي رسد حيات اين جامعه اسكان يافته تا عصر اسلامي ادامه پيدا كرده و تا زمان حمله مغولها و نبردهاي مخرب تيمورلنگ در سال 1386 م و در 1393 م با انقطاع جدي مواجه نشده است. در منطقه بالاگريوه از سدة چهاردهم ميلادي تا پيدا شدن آبادي هاي كوچك ديوار گلي در سدة بيستم به چشم نمي خورد. اين امر به معناي آن نيست كه اين منطقه به كلي عاري از جمعيت بوده بالعكس آنچنان كه از قبرستانهاي كوچ نشينان پيدا است قسمت كاملاً عمده اي از جمعيت كه از ويرانگري هاي تيمور جان بدر برده اند به زندگي كوچ نشيني رو آورده اند.

مردم بخش الوار گرمسيري (بالاگريوه) به گويش لري صحبت مي كنند، بسياري از مولفان بر اين نظرند كه لرها از نژاد ايراني اصيل اند. نخستين اشاره به اسم لر يا لور به سدة دهم ميلادي مربوط مي شود. چند تن از جغرافيدانان اسلامي در خلال سده هاي بعد و پيش از تهاجم مغولان از اللور، لر و لرد جان نام برده اند. لري گويش كهني است كه از زبان ايراني جديد يعني زباني كه در سدة دهم ميلادي از پهلوي قديم يا ايراني ميانه ساساني به ظهور رسيده مشتق شده است. در اسناد متعلق به سدة بيستم ذكر شده كه بعضي از بخشهاي پشتكوه و اكثر طايفه هاي بالاگريوه به اين گويش تكلم مي كنند. فيلبرگ در سال 1935 در بيان نكات مهم مربوط به تشكيلات طايفه اي آنطور كه در بالاگريوه ديده است، با احتياط سخن مي گويد. اندكي پس از رضا شاه بسياري از چيزها روند دگرگوني به خود گرفت و از اين رو اطلاعات مقتبس از تفسيرات فيلبرگ متمركز نيست. به گفته فيلبرگ در آن زمان مردم بالاگريوه دو طبقه مشخص بوده اند، يكي فاميلهاي خان و ديگري رعيت.

بر اساس تقسيمات كشوري اين منطقه بارها شاهد تغيير و تحول بوده است. اين بخش تا سال 1359 متعلق به استان لرستان بود ولي بدليل امكان دسترسي آسانتر بخش به شهرستان انديمشك طبق مصوبه دولت شهيد رجايي بخش الوار گرمسيري در آذر ماه 1361 رسماً از استان لرستان جدا و به استان خوزستانت و شهرستان انديمشك ملحق شد. مركز اين بخش تا سال 1327 دهستان قلعه شيخ بود كه به نام مازو معروفيت داشت و از حوالي همان سال تاكنون مركز بخش الوار گرمسيري حسينيه عليا باشد.

بخش الوار گرمسيري از لحاظ تقسيمات كشوري در شمالي ترين نقطه خوزستان واقع شده كه از طرف شمال به استان لرستان از طرف جنوب به شهرستان انديمشك، از طرف مشرق به بخش سردشت شهرستان دزفول و از طرف مغرب به استان ايلام محدود مي گردد. ساكنان اين بخش عموماً از طوايف و تيره هاي قوم لر مي باشند كه به گويش لري تكلم مي نمايند. دين مردم بخش الوار گرمسيري اسلام و مذهب آنها شيعه اثنا عشري مي باشد. و علاقه خاصي به اسلام و اهل بيت عصمت و طهارت دارند.

از نظر جغرافيايي دراي چشمه ها و مناطق سرسبز كوهستاني و كوهپايه اي است كه در تابستان ها در شمال بخش گرم و تقريباً معتدل و در جنوب بخش گرم و خشك مي باشد در زمستان تمام بخش سرد و در شمال بخش درجه سرما بالاتر است. مساحت بخش حدود 4200 كيلومتر مربع است كه بصورت اراضي كشاورزي، كوهپايه اي و صعب العبور مي باشد و داراي اراضي بسيار مستعد براي كشت انواع محصولات كشاورزي است بطوريكه كارشناسان كشاورزي زمين هاي مستعد را جمعاً چهل هزار هكتار ارزيابي نموده اند. جمعيت اين بخش با احتساب آمار عشاير حدود سي هزار نفر مي باشد كه عموماً به شغل كشاورزي و دامداري مشغول مي باشند. جمعيت محدودي نيز در ادارات و شركتهاي موجود در بخش به فعاليت مشغول مي باشند. اكثر ادارات دولتي بخش نظير: بخشداري، آموزش و پرورش، جهاد كشاورزي، اداره برق و. .. در مركز بخش به نام حسينيه كه در كنار جاده اصلي تهران- خرمشهر واقع شده است قرار دارند. بخش الوار گرمسيري داراي معادن شن و ماسه، سنگ گچ، سنگ آهك و ذخاير معدني سنگ سيمان مي باشد. از مراكز اقتصادي بخش مي توان به شركت گچ آتيه خوزستان، معادن فولاد چناره، كارخانه سيمان، منطقه نفتي قلعه نار كه يكي از مهمترين قطب هاي نفتي در شمال خوزستان است اشاره نمود.

قديمي ترين آثار باستاني بخش الوار كه مربوط به عصر غارنشيني است را مي توان در چند كيلومتري توقفگاهي به نام سر پله كه ميان دو ايستگاه قطار (گل محك و بالارود) ميباشد ملاحظه كرد. گمان مي رود كه ساكنان اصلي عصر غارنشيني در اين منطقه كاسيت ها، اقوام بومي لرستان بوده اند كه در حدود چهارهزار سال پيش با توجه به شكارهاي كوهي فراوان و چشمه هاي متعدد در اين منطقه زندگي مي كرده اند.